Deel één: Amanda Winfield, Abinger Stained Glass
We hebben het er vaak over dat we doordachte producten willen maken die de tand des tijds doorstaan. Dat staat centraal in zo veel van wat we bij Corston geloven en doen.
De kunst van het ambacht, onze nieuwe tijdschriftenserie voor 2026, wil makers in het zonnetje zetten die precies hetzelfde doen.
Hun gereedschap, technieken en materialen verschillen misschien wel van die van ons, maar we zijn verenigd in ons streven naar duurzaam ontwerp en vakmanschap.
Onze eerste maker is glas-in-loodkunstenares Amanda Winfield, wiens atelier, Abinger Stained Glass, gevestigd is in de Surrey Hills.
Amanda heeft haar vak al bijna veertig jaar onder de knie en is al jarenlang lid van de British Society of Master Glass Painters en van Surrey Hills Enterprises, een organisatie die lokale bedrijven en ambachtelijk vakmanschap ondersteunt.
Ze ontwerpt en vervaardigt op maat gemaakte glas-in-loodramen voor nieuwbouwwoningen en historische huizen, kerken, scholen en bedrijven, en geeft haar kennis door via lessen en mentorschap.
We zijn bij haar op haar werk langsgegaan om haar verhaal (en het eeuwenoude proces) op film vast te leggen. Bekijk de video hierboven, of scrol verder om de highlights te lezen.
‘Het draait allemaal om het licht’
Voordat ze in 2001 haar eigen atelier opende, werkte Amanda zich op bij Goddard & Gibbs, een glas- en glas-in-loodfabrikant in Oost-Londen die in 1868 werd opgericht.
Toch vond haar eerste, vormende kennismaking met glas-in-loodramen al veel eerder plaats, tijdens haar kindertijd, toen Amanda met haar ouders, fervente liefhebbers van het afwrijven van koperplaatjes, mee ging naar de kerk.
‘Zelfs als klein kind kun je niet anders dan onder de indruk zijn van de schoonheid van het licht dat door het glas-in-lood schijnt en de patronen die het vormt,’ zegt ze.
‘Het licht kan op een pilaar of de vloer vallen en je raakt er helemaal door betoverd. Het is bijna magisch... Zelfs in dat doffe, noordelijke licht schitteren de robijnrode en blauwe tinten (de middeleeuwse kleuren) nog steeds prachtig.’
Het was pas jaren later, op de kunstacademie in Chelsea, dat Amanda zich ging toeleggen op het creatieve proces.
‘Ik denk niet dat ik ooit kunstenaar zou worden als zodanig, maar toen kwam ik in aanraking met glas-in-lood. Op dat moment besefte ik dat je kunst en ambacht in één discipline kon combineren.
‘Het was een soort aha-moment.'
‘Het is heel anders, schilderen op glas. Als je op doek schildert, voeg je steeds maar toe, en toe, en toe... Bij glas-in-lood voeg je iets toe aan het glas, en daarna gebruik je verschillende penselen en pinnen om weer weg te halen, zodat het licht erdoor kan schijnen en het beeld ontstaat.’
Een bezigheid die geduld vraagt
'Dit is geen ambacht of kunstvorm voor mensen die op zoek zijn naar onmiddellijke voldoening,' zegt Amanda over het hele proces.
‘Het is een bijzondere vaardigheid om het glas te snijden, het glas te beschilderen, het ontwerp te maken en het raam in elkaar te zetten. Elk onderdeel van het maken van het raam heeft zijn eigen ritme, wat een gevoel van aandacht met zich meebrengt.’
‘Er is een verband tussen de hand, het oog, het maken en het vakmanschap. Het ontstaan van dat raam is nauw verbonden met een mens, en elk van die markeringen die ik met de verf heb achtergelaten, is bewust aangebracht.’
Ze vertelt ons dat glas-in-lood twee belangrijke eigenschappen moet hebben: ‘Het raam moet een functie vervullen, dus het moet het weer buiten houden, en het moet er ook mooi uitzien. Je moet ervoor zorgen dat wat je maakt de tand des tijds doorstaat.’
Leidende lijnen in het landschap
‘Ik woon en werk in de Surrey Hills, en de bossen en de bomen zijn absoluut mijn inspiratiebron,’ zegt Amanda.
‘Vlak achter ons, in de Abinger Roughs, op vijf minuten afstand, staan een paar prachtige bomen. Ik kan er heen lopen, de frisse lucht inademen, en het licht verandert voortdurend.
‘Ik kijk naar landschappen en zie waar de leidende lijnen in die landschappen lopen.
‘Als het bewolkt maar winderig is, zodat de wolken snel over de hemel razen en af en toe het blauw en dan weer het zonlicht laten zien, krijg je zo’n prachtige lichtspel over het landschap.
‘De winter, omdat de zon dan vrij laag aan de hemel staat, is bijzonder goed voor het licht. Je krijgt prachtige schaduwen die je op geen enkel ander moment van het jaar ziet. Ik zie hoe het licht over het landschap verandert en ik raak er onwillekeurig door geïnspireerd, omdat ik me het bijna kan voorstellen alsof het door glas schijnt.’
Het ambacht verder ontwikkelen
Naast ‘traditionele’ projecten werkt Amanda vaak samen met klanten die een huis bouwen. In dat geval moet het glas-in-lood worden ingekapseld om aan de bouwvoorschriften te voldoen.
‘Een ingekapseld glas-in-loodraam is een beetje zoals kaas in een boterham,’ legt ze uit. ‘Je hebt aan weerszijden van het glas-in-lood doorzichtig glas in een verzegelde eenheid.’
‘Puristen zouden misschien zeggen dat het zo niet hoort. Maar als we dit traditionele ambacht vooruit willen helpen, moeten we met de tijd meegaan. Ik houd me al dertig jaar bezig met het inlijsten van glas-in-lood.’
‘Glas-in-lood is op de rode lijst van bedreigde ambachten terechtgekomen. We zijn onze opleidingsinstituten kwijtgeraakt en er zijn veel minder grote ateliers, dus als we deze traditie niet in stand houden, lopen we het risico dat deze vaardigheid verloren gaat.’
Gepubliceerd op 29 april 2026
Aanbevolen producten
